เคยไหมครับ ที่รู้สึกว่ายิ่งเราสร้าง 'ตัวตน' ให้ใหญ่โตขึ้นเท่าไหร่ เราก็ยิ่งหนักอึ้งและเหมือนกำลังจะพังลงมาทับตัวเอง?
วันนี้ผมอยากชวนคุยเรื่อง "Ego Is the Enemy" หรือ "ตัวกู ของกู คือศัตรู" ผ่านภาพที่ทรงพลังมากภาพหนึ่งครับ ลองจินตนาการถึงรูปปั้นตัวเราเองที่สูงใหญ่เทียมฟ้า มันถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีต งดงาม สะท้อนถึงความสำเร็จ ความเก่งกาจ และความสำคัญของเรา แต่...มันกำลังร้าว กำลังพังทลายลงมาทับเราที่ยืนอยู่ข้างล่าง
นั่นแหละครับ คือภาพของ "อีโก้" หรือ "ตัวกู ของกู" ที่มากเกินไป
อีโก้ในที่นี้ไม่ใช่ความมั่นใจในตัวเองนะครับ แต่เป็นความยึดติดกับ "ตัวกู" (ฉันเก่ง ฉันถูก ฉันสำคัญที่สุด) และ "ของกู" (ความคิดของฉัน ผลงานของฉัน ต้องเป็นของฉันคนเดียว) จนไม่เปิดรับอะไรเลย
**ทำไมรูปปั้นอีโก้ถึงพังทลายลงมาได้?**
1. **มองไม่เห็นรอยร้าว:** เมื่ออีโก้เราใหญ่เท่ารูปปั้น มันมักจะทำให้เรามองไม่เห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏ นั่นคือข้อผิดพลาดของเรา คำวิจารณ์ที่หวังดี หรือความจริงที่เราไม่อยากยอมรับ เราจะคิดว่า "ฉันไม่ผิดหรอก" "คนอื่นไม่เข้าใจฉัน" หรือ "วิธีของฉันดีที่สุดแล้ว" รูปปั้นก็จะเริ่มร้าวลึกขึ้นเรื่อยๆ
2. **แข็งทื่อ ไม่ยอมเปลี่ยนแปลง:** อีโก้ทำให้เรากลายเป็นรูปปั้นที่แข็งทื่อ ไม่ยืดหยุ่น ไม่พร้อมเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพราะคิดว่าตัวเองรู้ดีอยู่แล้ว โลกหมุนไปข้างหน้า แต่เรากลับติดอยู่กับความสำเร็จเดิมๆ หรือความเชื่อเก่าๆ ที่เคยพาเรามาถึงจุดนี้
3. **โดดเดี่ยว:** รูปปั้นที่ยิ่งใหญ่ มักจะอยู่โดดเดี่ยว คนรอบข้างอาจจะชื่นชม หรือกลัว แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครกล้าบอกความจริง เพราะกลัวว่าเราจะโกรธ จะไม่พอใจ สุดท้ายเราก็แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
4. **ความหนักอึ้งของความคาดหวัง:** ยิ่งรูปปั้นใหญ่เท่าไหร่ ความคาดหวังที่เราแบกรับก็ยิ่งมากเท่านั้น ไม่ใช่แค่จากคนอื่น แต่จากตัวเราเองด้วย เราต้องสมบูรณ์แบบ ต้องชนะตลอดเวลา ต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ในระยะยาว ความเครียดและความกดดันจะกัดกินเราจากข้างใน
สุดท้ายแล้ว รูปปั้นอีโก้ที่ใหญ่โตเกินจริงนี่แหละครับ ที่จะพังลงมาทับเรา พังทับความสุข ความสำเร็จ และความสัมพันธ์ของเราจนหมดสิ้น เพราะเมื่อใดที่ความจริงปรากฏ หรือเมื่อใดที่เราผิดพลาด รูปปั้นที่เคยสูงเสียดฟ้าก็จะร่วงลงมาทับเราอย่างเจ็บปวด
**แล้วเราจะทำยังไงกับศัตรูตัวนี้ดี?**
วิธีแรกเลยคือ "การถอยออกมามอง" มองความเป็นจริง มองว่าเราก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ผิดพลาดได้ รับฟังความคิดเห็นคนอื่น เปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ลดขนาดรูปปั้นในใจลงบ้าง ไม่ต้องให้มันใหญ่จนเกินจริง ไม่ต้องให้มันเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง
บางที การได้เป็นแค่ 'คนตัวเล็กๆ' ที่พร้อมจะเรียนรู้ตลอดเวลา อาจจะแข็งแกร่งกว่า 'รูปปั้นยักษ์' ที่พร้อมจะพังทลายลงมาทับตัวเองก็ได้นะครับ
ลองเอาไปคิดดูนะครับ ว่ารูปปั้นในใจเราตอนนี้ ใหญ่แค่ไหน และมันกำลังร้าวบ้างหรือเปล่า?
แอดมินชายคนนี้ขอฝากไว้ให้คิดครับ 😊
